با ايران چه بايد كرد؟
در حالي كه روزنامه هاي دست راستي حتي به ابراز ترديد درباره صحت گزارش پرداخته اند، ديگر روزنامه ها با استناد به اطلاعات منتشر شده خواستار تغيير سياست آمريكا در قبال ايران شده اند.
گاردين: "خصومت با ايران هيچ كمكي نمي كند"
|
روزنامه گاردين در سرمقاله اش اذعان كرده كه هيچ اطلاعاتي مطلق يا ردنشدني نيست و تاكيد كرده است كه گزارش اخير تلاش جامعه بين المللي براي متقاعد كردن ايران به توقف توليد صنعتي اورانيوم غني شده را با مانع مواجه مي كند، چرا كه "اكنون ديگر مشخص نيست چطور مي توان در ميان كشورهاي دخيل در مسئله هسته اي ايران توافق ايجاد كرد."
گاردين هم معتقد است اين گزارش "در كنار شواهدي كه از محدود شدن جريان سلاح و مواد منفجره به چريكهاي شيعه بدست آمده" بايد راه را براي مذاكرات دوجانبه مستقيم ميان ايران و آمريكا هموار كند، تا شايد عملگراها در هر دو طرف بتوانند موانع ايجاد شده توسط اصولگراها را برطرف كنند.
سايمون جنكينز تحليلگر مسائل بين المللي در گاردين هم در مقاله اي خواستار پايان دادن به خصومتها با ايران شده است.
او نوشته توقف برنامه تسليحاتي ايران در پاسخ به "مهلت 48 روزه سازمان ملل متحد به ايران در پاييز سال 2003 بود."
او تاكيد مي كند كه "از آنجا كه به نظر مي رسد سپاه پاسداران ايران حداقل بخشهايي از برنامه هسته اي را در دست دارد، انتظار داشتن از ميانه روها براي كنترل آنها، مثل آن است كه از دموكراتهاي آمريكايي بخواهيد ديك چني را كنترل كنند."
"نزاع داخي در دولت آمريكا"
با اين حال اين نويسنده گاردين كه ايران را "قدرتي منطقه اي همچون چين و پاكستان كه بايد از سر اجبار با آن رابطه اقتصادي داشت" توصيف مي كند، مي نويسد: "غرب هيچ كاري بجز از راه ديپلماتيك و امتياز دادن نمي تواند انجام دهد."
سايمون جنكينز با استناد به نحوه برخورد آمريكا با روسيه، آمريكا را متهم مي كند كه "ديدي محدود" دارد و نمي تواند درك كند كه "خصومت خارجي، هر اندازه هم كه مشروع باشد، تنها موقعيت داخلي فرد مورد تخاصم قرار گرفته را تقويت مي كند."
اين تحليلگر گاردين انتشار گزارش اخير را نشانه تضعيف شديد موقعيت ديك چني، معاون رئيس جمهور آمريكا دانسته است كه "خواستار مسكوت ماندن آن شده بود."
آقاي جنكينز نوشته شايعاتي در واشنگتن شنيده مي شود كه در برابر اصرار چني به بمباران ايران، "رابرت گيتس، وزير دفاع تهديد به استعفا كرده و رئيس ستاد مشترك ارتش علنا به مخالفت با او پرداخته است و احتمالا شكست چني باعث شد شوراي ملي اطلاعات اقدام به انتشار عمومي گزارش خود كند."
در نهايت اين نويسنده گاردين مي نويسد در شرايطي كه "ممكن است بزودي عراق، افغانستان و پاكستان به دست حكومتهاي متخاصم بيفتند، ديوانگي است كه ايران هم به آنها اضافه شود."
از اين رو است كه آقاي جنكينز مي نويسد: "غرب بايد با ايران مراوده داشته باشد نه اينكه با توهين و تحريم به ايران ضربه بزند."
فايننشال تايمز: "آمريكا هويجي مناسب پيدا كند"
|
فايننشال تايمز در سرمقاله خود از ايجاد يك حس "واقع گرايي تازه" درمورد ايران استقبال كرده است.
علي رغم آنكه در گزارش تازه عنوان شده كه ايران در سال 2003 (پيش از آغاز رياست جمهوري محمود احمدي نژاد) برنامه هسته اي خود را متوقف كرده است، اين روزنامه مي نويسد :"به نظر مي رسد رهبري ايران بسيار بيشتر از آنچه اظهارات محمود احمدي نژاد القاء مي كند حس عقلاني حفظ منافع ملي دارد و دولت آمريكا هم، حتي تحت تاثير بقاياي گروهي كه فاجعه عراق را به بار آوردند بيشتر از آنچه جنگ طلبي برخي رهبرانش القا مي كند قضاوتي صحيح دارند."
"هنوز جزئيات فعاليتهاي هسته اي ايران مشخص نيست و جاه طلبي هاي منطقه اي اين كشور تهديدي بالقوه است اما اين گزارش يك موقعيت براي آغاز مجموعه اقداماتي ديپلماتيك فراهم مي كند."
فايننشال تايمز از جمله با استناد به نتيجه گيري گزارش شوراي ملي اطلاعاتي آمريكا درباره اهميت تصميم ايران براي كنار گذاشتن اهداف تسليحاتي، نوشته در شرايط كنوني سياست صحيح، تلاش براي ايجاد شرايط چنين تصميمي است كه اين روزنامه آنرا "تركيبي هوشمندانه از چماق و هويج" دانسته است.
فايننشال تايمز در نهايت نوشته گروه 5+1 "بايد تحريمهاي خود را از طريق سازمان ملل متحد اجرا كنند."
اما مهمترين چيز از نظر اين روزنامه آن است كه "آمريكا خصومت ذاتي خود با ايران را كنار بگذارد و هويجي مناسب پيدا كند."
اين هويج مناسب از نظر فايننشال تايمز "تضمين امنيتي و ارتباطات اقتصادي و علاقه نشان دادن به ثبات در خاورميانه" است.
تلگراف: "آن آژانس هاي اطلاعاتي سياسي جائزالخطا"
|
ديلي تلگراف تندترين موضع را در قبال 'ارزيابي ملي اطلاعات' اتخاذ كرده است و ديويد بلير از نويسندگان اين روزنامه مي نويسد "از CIA نبايد پرسيد كه در ايران چه مي گذرد"
اين روزنامه ابتدا ابراز ترديد مي كند كه "حتي اگر" ايران در سال 2003 برنامه تسليحاتي هسته اي خود را متوقف كرده باشد، احتمالا هدفش تنها كاستن از فشار جامعه بين المللي بوده است.
ديويد بلير به استفاده از عبارات "كاملا مطمئن" و "كم و بيش مطمئن" از سوي شوراي ملي اطلاعات آمريكا در هنگام اشاره به اطلاعات موجود درباره ايران مي نويسد: "آمريكا "كاملا مطمئن" است كه ايران برنامه تسليحاتي اتمي چند ساله خود را در سال 2003 متوقف كرده است، اما "كم و بيش مطمئن" كه اين به معني توقف كل برنامه هسته اي ايران است."
تلگراف اين جمله را اينگونه تعبير كرده است كه: "ممكن است ايران برخي تاسيسات خود را تعطيل كرده باشد و ديگر تاسيسات [مرتبط با برنامه تسليحاتي] هنوز درحال فعاليت باشند."
تلگراف با يادآوري اينكه آژانس هاي اطلاعاتي آمريكايي درباره برنامه تسليحاتي صدام حسين هم اشتباه كردند و اينكه دو سال قبل همين سازمانها تعبير ديگري از وضعيت برنامه هسته اي ايران داشتند، نوشته :"نتيجه گيري فعلي هم ممكن است در آينده تغيير كند."
اين روزنامه به مخالفت رابرت گيتس، وزير دفاع آمريكا و كاندوليزا رايس، وزير خارجه اين كشور با حمله به ايران اشاره كرده است و نوشته ارزيابي اطلاعاتي تازه از برنامه هسته اي ايران حكم يك "كودتا" از سوي اين دو نفر عليه بقيه دولت جورج بوش را دارد.
ديويد بلير همچنين مدعي شده كه استيو كاپز (Kappes) معاون مدير CIA كه به زبان فارسي هم تكلم مي كند، "وقتي كار به مسئله سياست درقبال ايران مي رسد يك مخالف جنگ محسوب مي شود."
تلگراف در نهايت آژانس هاي اطلاعاتي آمريكا را "جائزالخطا" خوانده و آنها را تلويحا به ارائه قضاوتي سياسي متهم كرده است و نوشته چيزي كه نه جاسوسان و نه هيچكس ديگر نمي داند اين است كه "هدف اصلي رهبران ايران چيست؟"
تايمز: نگران "مقاصد نامشخص برنامه هسته اي ايران"
|
روزنامه تايمز در سرمقاله خود نوشته است كه انتشار اين اطلاعات "ادعاي مخالفان دولت بوش مبني بر اينكه اين دولت گزارشهاي مخالف با نظر خود را رد مي كند، را نقض مي كند و برخلاف ادعاي تندرو ها در ايران نشان مي دهد كه غرب تنها به فكر حمله نظامي به ايران نيست."
اين روزنامه دست راستي در مقاله اي به قلم برانون مداكس، از تحليلگران مسائل خارجي خود هشدار داده است كه نبايد اين گزارش باعث آسايش جامعه جهاني شود.
خانم مداكس مي نويسد برخلاف گفته هاي محمد البرادعي اين گزارش "هيچ اطميناني درباره مقاصد برنامه هسته اي ايران ايجاد نمي كند."
او استقبال مقامات ايراني از گزارش منتشر شده را با موضع هميشگي آنها مغاير دانسته و انتقاد كرده كه چرا ايران كه هيچگاه به وجود برنامه اي هسته اي در اين كشوراذعان نكرده بود، اكنون از گزارشي كه مي گويد برنامه تسليحاتي اتمي اين كشور در سال 2003 متوقف شده، استقبال مي كند؟
اين روزنامه نگار نوشته گرچه آقاي البرادعي بر فقدان شواهد درباره وجود يك برنامه تسليحاتي اتمي تاكيد كرده است، اما "آژانس بين المللي انرژي اتمي شواهد موانع متعددي را كه ايران [در راه عملكرد كارشناسان اين سازمان] ايجاد كرده است در اختيار دارد."