پدید آورنده طرح سوزندوزی پُرکار بلوچی ...

آیا شده است که به روستای قاسم آباد بروید . از بمپور کمی آنطرفتر . از چند تا خانه که رد می شوید دیواری کاه گلی را می بینید که دری کوچک آهنین که با گچ و خاک بر دیوار تکیه داده است ... اگر داخل شوید حیاط بزرگی را می بینید که فکر می کنید چندین سال است در این خانه کسی زندگی نمی کند . لوار می کشد . شاید چشمتان به ناودانهای حلبی که دیگر رمقی برای هدایت آب ندارند ، بیافتند . جلوتر که می روید درخت گزی را می بینید که پیرزنی زیر سایه اش نشسته و چند دخترک که سوزن را بر روی پارچه به رقص در می آورند تا شاید هنر این مرز و بوم نفس بکشد . حوض آبی نیز وسط حیاط است که آب گل آلود آن که تنها آب شربشان است ، قرار دارد .  آیا لوار ، خاک و ... هزاران چیز دیگر می تواند آن پیرزن و شاگردانش را از پای در بیاورد تا هیچ نقشی بر پارچه حک نشود ؟ آری مهتاب امیدوار است که این هنر نمیرد . از شاگردانش مهتاب های دیگری بساز ... من که به خانه او رفتم تعجب کردم که هنرمند بزرگی که صاحب سبک است و چون او دیگر شاید در جهان نباشد . با این همه درد زندگی می کند . آیا ما توانسته ایم در راه فرهنگ و هنر خویش گام برداریم ؟ آیا ما هنر را شناخته ایم ؟ آیا ما قدر و منزلت هنر را می دانیم ؟ و هزاران آیا ... در شرایطی که هنرمندان ما در چنین وضعیتی زندگی می کنند ؟

چندی پیش بچه های آهنگی به دیدن او رفتند نه به خاطر اینکه فیلم کوتاهی بسازند ... یا آثار سوزن دوزی بخرند ... یا مثل کسانی که فقط قول دادن بلدند بیایند و دل مهتاب را بشکنند و او را چشم انتظار بگذارند ... نه ... آنها رفتند درد دل کردند ... و صادقانه او را یاری کردند ... مهندس پربار (شهردار ) و خانم خسروی نیز همگام آهنگی ها بودند . مهتاب خیلی خوشحال بود . دلگرم . اکنون او می داند که هنر سوزن دوزی نمی میرد . او می داند که زحمتهای چند ده ساله اش بی ثمر نبوده است او زنده است .

قرار است خانه اش تعمیر و بازسازی شود . قرار است موزه ای در قاسم آباد برای او بسازند . تا او که مهمانانی از کشورهای خارجه دارد را بتواند به نحو احسنت پذیرایی کند . تا همه بدانند که مهتاب زنده است و هنوز هم که هنوز است او میتواند هنر خویش ره به همگان نشان دهد .

به امید روزی که همه قدر و منزلت هنر را بشناسند ...

http://ahangbaloch.blogfa.com/