چه بايد کرد تا مردم اين سرزمين ديگر شاهد تصاوير هولناک و ناباورانه نباشند؟ چگونه می توان مانع ادامه ی حيات مصيبت عدم تحمل و کشتار دگرانديشان، دگررفتاران و مخالفان سياسی و عقيدتی شد و خشونت را از ميان برداشت، و يا لااقل آن را محدود و کنترل کرد؟

عدم تحمل و کشتار دگرانديشان و مخالفين سياسی و عقيدتی از ويژگی های تاريخ ميهنمان شده است. برآغاز رقم خوردن اين فصل ننگين و خونين درتاريخ مان عمری چند هزار ساله گذشته است , فصلی خونرنگ و خزانی از جان و جهان طيف گسترده ای از دگرانديشان و مخالفين سياسی و عقيدتی در ميهنمان , و دريغ و درد که برای اين فصل پايانی متصور نيست.

مذهبی بودن و غير مذهبی بودن حق هر انسانی ست. نقش سياسی مذهب زير سؤال است، نقشی که تجربه نشان داده است خطرناک و فاجعه آفرين است، به ويژه تشيع.حاکميت استبداد دينی در جامعه ی ما می رود تا ناشکيبايی زمخت و خشن سياسی و عقيدتی، و عدم تحمل تعصب آميز دگرانديشان , دگررفتاران و مخالفان سياسی و عقيدتی را به آيين گروه های اجتماعی بدل کند و آن را به يک ارزش و رفتار ثابت و جاافتاده مبدل سازند.و اين يکی از دلايل مهمی است که جايگزينی چنين حکومتی را با يک حاکميت مردمی و دمکراتيک امری عاجل می کند.فقدان فرهنگ دمکراتيک در جامعه: نبود تفکر و کردار پلوراليستی (کثرت گرايانه) و حقوق بشری، پذيرش اين واقعيت که انسان ها خواست ها و اعتقادات مختلف دارند و تفاوت ها را بايد به رسميت و محترم شمرد، از ديگر موانع آزادی و دمکراسی در جامعه است.و پوشيده نيست که عشق به ديگران و به زندگی، در جامعه ای پديدار و پايدار می شود که در آن جا آزادی، دمکراسی، عدالت و امنيت وجود داشته باشد.در رابطه با عدم تحمل و کشتار دگرانديشان، دگررفتاران و مخالفان سياسی و عقيدتی می بايد به اين باور دست يافت و آن را در جامعه نهادينه کرد که آزادی در گستره ی انديشه حق هر انسانی ست. انسان ها نمی بايد به اين خاطر که انديشه ی متفاوت، حتی مخالف، در سر دارند، مورد آزار، تحقير، تحميق، تکفير، ضرب و شتم، زندان، شکنجه، و کشتار قرار گيرند. عرصه ی رفتار و کردار انسان ها نيزمی بايد با تدوين قوانين دمکراتيک و همگانی، و بر اساس حفظ امنيت و آرامش جامعه، حفظ حيات و کرامت انسان، تنظيم و کنترل شود